"sound is the basis..." Tumalon sa lusak! Tilamsik ang mga dumadaan, galit na galit.
Ang agwat sa itaas ng CHROMA SHUFFLE, hindi gaanong peligroso sa hitsura, hindi gaanong ligtas...
Halika, sa wakas ay dinamita na natin ang kuwento - ikalat natin ang anyo!
Act of resistance? Medyo, oo!
Sapat na sa mga clichés, sa ugali, at higit sa lahat ang aming mahigpit na pagsasalaysay. Ang TUNOG sa wakas ay naging (masigla) na bagay: Ang fertile matrix, ang nakakalat, founding zero, ang intimate act para sa isang rebolusyon ng mga katahimikan.
Ang DIVIN(e)TION ay hindi nagpapataw ng anuman - ito ay nagbubukas... Ito ay nagbubukas ng isang espasyo ng kawalan ng katiyakan at ito ay nakagagalak.
Sa gitna ng matapang na panukalang ito: isang natatanging trio:
Si Moki McFly, halatang main actor. Ang nakikinig—ikaw, ako, tayo, at ang augural na tunog na iyon.
Sama-sama o nalilitong hinarap: Dia-trilogues, distended rhizomes.
Ang DIVIN(e)TION ay isang archi-texture. Jazz kung pipilitin mo - ngunit mag-ingat, nasa maling landas ka na. Nakalutang ang mga shards. Muling lumitaw ang mga fragment ng archaism. "Imprint", "diskette", mga bagong teritoryo na pinagsama sa aming mga lumang futures. Filipino obliques, vertigo, ... Isang buhay na organismo, na naglalabas o nagtutulak sa isang tabi ng mga genre, na lumilikha at nagsasagawa ng pagala-gala, hindi inaasahang pag-anod. Ang DIVIN(e)TION ay (sa wakas) isang salutary album. Isang radikal na hybridization.
Isang paglitaw?
thierry massard // mayo, 10 2025
“
Sound is the basis...”
Sautez dans la flaque. Éclaboussez les passants, furieux.
Nous nous séparons de la ligne droite — le choc sinueux.
DIVIN(e)TION refuse la narration figée. Cette réalisation déborde, diffracte et c’est tant mieux.
Dynamitons le récit, éparpillons la forme ! Un acte de résistance ? Un peu, oui.
Ici, le son devient matière vibrante. C’est la matrice fertile. Le zéro fondateur. L’intime comme point de départ d’une révolution des silences. DIVIN(e)TION n’impose rien. Il ouvre. Il propose un espace d’indétermination exaltante, une zone sensible.
Au cœur de cette aventure : un trio inattendu.
Moki McFly, bien sûr. L’auditeur — vous, moi, nous.
Et le son, cet acteur augural qui vient provoquer, relancer, fracturer l’écoute. Ensemble, ils composent des dia-trilogues, des rhizomes distendus.
Ne cherchez pas la classification. Dire que DIVIN(e)TION est un disque de jazz serait déjà un contresens. C’est une archi-texture : un organisme vivant, mutant, traversé d’éclats, de flux, de résurgences.
On y croise des "Imprint", des "Diskette", des fragments d’archaïsmes mis à flot, des territoires neufs conjugués à nos anciens futurs. Des obliques philippines, des respirations et des vertiges inclassables.
L'album pratique l’errance. Il fabrique de la dérive. Il s’éloigne des genres pour mieux en extraire la moelle (épineuse). Une hybridation radicale. DIVIN(e)TION est un album salutaire. Une émergence ?
thierry massard v2 // 12 mai 2025
